دیگر دوست داشتنت برایم دلیل زندگی نیست

دیگر دستهایت را امید بودن نمی دانم

صورت ماه گونت را که روزها تجلی آرزو های من بود

ابری سیاه پوشانده است

رفته ای

حتی اگر نرفته باشی

من زندگیم را بی تو دوست خواهم داشت

عاشقش خواهم بود

با بودنش زندگی خواهم کرد

هر چند تو نباشی

با تو بودن را دوست داشتم

هنوز هم دوست دارم

اما یاد گرفته ام

یاد گرفته ام که تنهاییم را بی تو پر کنم

یاد گرفته ام که هر چه باشی، تمام زندگی ام نخواهی بود

یاد گرفته ام که بی تو با زندگی ام دوست باشم

منتظرم

برای سرنوشتم منتظرم

ای سرنوشت